‘जीवन’ नावाच्या या नाटकात कर्म जन्मापासूनच पृथ्वीवर घडणाऱ्या प्रत्येक गोष्टीवर नियंत्रण ठेवते. जे काही घडत आहे ते नशीब नाही. आपण पेरलेल्या बियांची फळे तोडतो. आपली सर्व कृत्ये कर्माद्वारे नोंदवली जातात आणि ती एक एक करून आपल्यासमोर येतात. आनंदी व्हायचे असेल तर स्वीकारायला शिकले पाहिजे. जर आपण निषेध केला, रडले, आकाशाकडे बघून ‘का?’ विचारले तरच आपण दुःखी होणार आहोत.
जे खरे सुखी आहेत, ते जीवन समजून घ्या. त्यांना कळते की कोणीही देव स्वर्गात बसून आपल्यावर दुःख ओढवून घेत नाही. कर्म चूक करत नाही हे त्यांना कळते. तुम्ही जे देता, तेच तुम्हाला मिळते. तुम्ही जे करता ते तुमच्याकडे परत येते. त्यामुळे आयुष्यात काही घडत असेल तर ते स्वीकारावे लागते. आमच्याकडे पर्याय नाही. अर्थात, आता आपल्या कृती बदलण्याचा आपल्याला पर्याय आहे. एकदा आपण नवीन कर्म केल्यावर ते नवीन कर्म बनतात आणि ते नवीन बीज होतील जे ताजे, नवीन फळ देतील. जर आपण कॅक्टस लावले तर आपण ट्यूलिप्सची अपेक्षा करू शकत नाही. म्हणून, जर आपल्या जीवनाच्या बागेत दुःख वाढत असेल, तर आपल्याशिवाय दुसरा कोणीही दोषी नाही.
म्हणून, जे आनंदी आहेत त्यांनी अपेक्षा करू नका. ते स्वीकारतात! कारण जेव्हा तुम्ही अपेक्षा करता तेव्हा तुम्ही दुःखी होता पण जेव्हा तुम्ही स्वीकार करता तेव्हा तुम्ही आनंदाने आणि शांततेने जगता. स्वीकृती ही ज्ञानी लोकांसाठी एक भेट आहे कारण त्यांना हे समजले आहे की स्वीकारणे म्हणजे आनंदी असणे. ते फक्त स्वीकारत नाहीत तर जे काही घडते ते आनंदाने स्वीकारतात. ते निषेध करत नाहीत कारण जर काही गोष्टी इतक्या आनंददायी नसल्या तर त्यांना समजते की त्यांनी त्यांची भूतकाळातील कृत्ये सोडवली आहेत आणि आता त्यांना पुन्हा त्यांच्यासाठी त्रास सहन करावा लागणार नाही.
आनंदी राहण्यासाठी, कर्माचा नियम समजून घेण्यात एक मास्टर असणे आवश्यक आहे. तरच माणूस स्वीकारायला शिकू शकतो.
आपल्यापैकी अनेक लोक दुःखद आयुष्य जगतात.. आपण भूतकाळात जगतो आणि खेद, लाज आणि अपराधीपणाने भरलेला असतो. हे आम्हाला कसे मदत करेल? जे केले आहे ते झाले आहे. आम्ही ते बदलू शकत नाही परंतु स्वीकार्य नसल्यामुळे आम्ही दुःखी आहोत. ज्यांना कर्म समजते ते जीवनात पुढे जातात. त्यांना माहित आहे की भूतकाळ संपला आहे. ते केवळ निषेधाशिवाय स्वीकारत नाहीत तर ते जे काही कर्म करतात त्यामध्ये ते सर्वतोपरी प्रयत्न करतात आणि नंतर सर्व काही ईश्वराला अर्पण करतात. तथापि, जे स्वीकारत नाहीत, त्यांचे दुःख, दुःख आणि आनंद त्यांच्यापासून दूर जातात.
तुम्हाला खरोखर आनंदी व्हायचे आहे का? जर होय, तर, आपल्या जीवनात जे काही घडत आहे ते स्वीकारण्याची आणि कृतज्ञ राहण्याची सवय लावा. ईश्वरावर विश्वास ठेवा आणि वैश्विक नियमांवर विश्वास ठेवा. जीवनातील सर्व कटुता काढून टाका. जे काही घडले ते झाले. सांडलेल्या दुधावर रडू नका कारण जे व्हायचे होते ते संपले आहे. निषेध आणि हसल्याशिवाय स्वीकार करा. हे वर्तमान बदलू शकते आणि आपले भविष्य सुधारू शकते. परंतु जर तुम्ही ते स्वीकारले नाही आणि तुम्ही विरोध केला तर तुम्ही शांतता आणि आनंदाशिवाय दुःखी भूतकाळात जगत असाल. तेव्हा आजच संकल्प करा की जे काही होईल ते तुम्ही स्वीकाराल, ते तुमचे कर्म आहे हे जाणून तुम्ही या ‘जीवन’ नावाच्या नाटकाचा आनंद घ्याल.